Orthomoleculaire Geneeskunde

Waarom sommige lichamen niet méér discipline nodig hebben, maar andere bouwstoffen

Door Jocelyn Ferrier, MSc — VF with JF

Sommige lichamen fluisteren jarenlang voordat ze beginnen te schreeuwen.

Een opgeblazen gevoel na iedere maaltijd.

Altijd moe wakker worden.

Moeite met herstellen.

Een lichaam dat gespannen voelt zonder duidelijke reden.

Brain fog die steeds normaler begint te lijken.

Veel vrouwen leren daarmee functioneren.

Niet omdat ze zich goed voelen.

Maar omdat ze gewend raken aan het compenseren.

En precies daar begint voor veel mensen de interesse in orthomoleculaire geneeskunde.

Niet vanuit wellness trends.

Maar vanuit een gevoel dat het lichaam misschien al veel langer probeert iets duidelijk te maken.

Your Body Tells the Truth. We Respond Accordingly.

Orthomoleculaire geneeskunde gaat eigenlijk over fysiologie

Ondanks de ingewikkelde naam is het uitgangspunt verrassend logisch.

Orthomoleculaire geneeskunde kijkt naar de invloed van voedingsstoffen, leefstijl en biochemische processen op hoe het lichaam functioneert.

Dus niet alleen:

“Heb je een tekort, ja of nee?”

Maar eerder:

functioneert het lichaam optimaal onder de omstandigheden waarin iemand leeft?

Dat is een belangrijk verschil.

Want moderne lichamen leven onder omstandigheden die fysiologisch behoorlijk intens zijn.

Chronische stress.

Weinig herstel.

Overprikkeling.

Onregelmatige slaap.

Continue mentale belasting.

Bewerkte voeding.

Schommelende bloedsuiker.

Altijd “aan” staan.

En ondertussen verwachten we van het lichaam dat het blijft presteren alsof dit normaal is.

Dat wringt.

Gezond eten betekent niet automatisch dat een lichaam optimaal gevoed is

Dat is vaak het moment waarop mensen even stilvallen.

Want veel vrouwen eten “best gezond”.

Maar fysiologie draait niet alleen om calorieën.

Het draait ook om:

• opname

• vertering

• stressbelasting

• slaapkwaliteit

• darmgezondheid

• hormoonregulatie

• herstelcapaciteit

• 
  

Een lichaam dat langdurig in stress leeft, gebruikt voedingsstoffen anders.

Onderzoek laat bijvoorbeeld zien dat chronische stress invloed heeft op ontstekingsprocessen, slaapkwaliteit, hormoonregulatie en autonome zenuwstelselactiviteit. Er zijn daarnaast aanwijzingen dat langdurige stress de behoefte aan bepaalde micronutriënten kan beïnvloeden.

Iemand kan dus technisch gezien “gezond leven”…maar fysiologisch alsnog uitgeput raken.

Een lichaam kan namelijk overprikkeld én uitgeput tegelijk zijn.

En dat voelt voor veel moderne vrouwen ineens heel logisch.

De oorsprong van orthomoleculaire geneeskunde ligt verrassend genoeg in de psychiatrie

Orthomoleculaire geneeskunde wordt vandaag de dag vaak geassocieerd met supplementen en wellnesscultuur.

Maar historisch gezien begon het ergens anders.

Namelijk binnen de psychiatrie.

In de jaren vijftig onderzochten psychiaters zoals Abram Hoffer en Humphry Osmond de mogelijke relatie tussen voeding, biochemie en mentale gezondheid.

Met name bij schizofrenie.

Dat was destijds een controversieel idee.

Want psychiatrische aandoeningen werden voornamelijk psychologisch of genetisch benaderd.

Niet biochemisch.

Hoffer onderzocht onder andere hoge doseringen vitamine B3, niacine, bij schizofreniepatiënten.

De resultaten bleven omstreden en zijn nooit breed opgenomen binnen de reguliere psychiatrische behandeling. Maar het onderzoek opende wel een belangrijk gesprek:

wat als voeding, tekorten en cellulaire processen meer invloed hebben op gezondheid dan jarenlang werd aangenomen?

Later werd de term “orthomoleculair” verder bekendgemaakt door Linus Pauling.

Zijn bekende uitspraak:

“The right molecules in the right amounts.”

vormde uiteindelijk de basis van de orthomoleculaire filosofie.

Het zenuwstelsel speelt hierin een grotere rol dan veel mensen beseffenventie

Binnen orthomoleculaire geneeskunde wordt vaak gesproken over voeding.

Maar uiteindelijk gaat gezondheid nooit alleen over voeding.

Het gaat ook over regulatie.

Een gereguleerd zenuwstelsel beïnvloedt namelijk:

• slaap

• hormonen

• herstel

• vertering

• energieproductie

• spierspanning

• ontstekingsreacties

Chronische stress verandert zelfs ademhalingspatronen voordat mensen zich bewust “gestrest” voelen.

Het lichaam blijft zich aanpassen.

Compenseren.

Doorfunctioneren.

Totdat het dat niet meer kan.

En dan proberen veel mensen het op te lossen met nóg meer discipline.

Strenger eten.

Meer sporten.

Meer controle.

Terwijl sommige lichamen juist veiligheid en herstel nodig hebben.

Niet meer druk.

A regulated body performs differently.

Waarom deze visie steeds relevanter wordt

De moderne wereld is fysiologisch intens.

Meer schermtijd.

Meer prikkels.

Meer mentale belasting.

Meer slaapverstoring.

Meer stressnormalisatie.

En tegelijkertijd raken veel mensen steeds verder verwijderd van hun lichaamssignalen.

Moe zijn wordt normaal.

Opgeblazen zijn wordt normaal.

Slecht slapen wordt normaal.

Altijd gespannen zijn wordt normaal.

Totdat het lichaam harder moet gaan praten.

Misschien is dat ook waarom steeds meer mensen zich aangetrokken voelen tot leefstijlgeneeskunde, integrative medicine en orthomoleculaire therapie.

Niet omdat ze “alternatief” willen leven.

Maar omdat ze willen begrijpen waarom hun lichaam zich voelt zoals het zich voelt.

Mijn visie op orthomoleculaire geneeskunde

Voor mij is orthomoleculaire geneeskunde nooit een vervanging geweest van reguliere zorg.

Ik zie het eerder als een aanvullende lens.

Een manier om eerder te luisteren.

Subtieler te observeren.

En fysiologie serieuzer te nemen voordat klachten escaleren.

Vanuit mijn achtergrond in geneeskunde, leefstijlgeneeskunde en klassieke Pilates zie ik dagelijks hoe sterk alles met elkaar verbonden is.

Stress beïnvloedt houding.

Houding beïnvloedt ademhaling.

Ademhaling beïnvloedt het zenuwstelsel.

Het zenuwstelsel beïnvloedt herstel.

Het lichaam werkt nooit in losse systemen.

En misschien voelen veel vrouwen dat intuïtief al jaren aan.

Dat gezondheid niet alleen gaat over symptoombestrijding.

Maar over begrijpen waarom het lichaam überhaupt signalen geeft.

Because health is not punishment.

Misschien wordt de toekomst van gezondheid persoonlijker

Niet ieder lichaam reageert hetzelfde.

Niet iedere vrouw heeft dezelfde belastbaarheid.

Niet iedere hormonale fase vraagt hetzelfde.

Niet iedere leefstijl vraagt dezelfde ondersteuning.

En misschien ligt daar wel één van de grootste verschuivingen van moderne gezondheid.

Weg van standaardisering.

Meer richting individualiteit.

Orthomoleculaire geneeskunde probeert precies daar naar te kijken.

Wat heeft dit lichaam nodig?

Onder deze omstandigheden?

In deze levensfase?

Niet perfectie.

Maar ondersteuning.

Want soms probeert het lichaam al jarenlang hetzelfde te vertellen.

De vraag is alleen:

luisteren we vroeg genoeg?

Sources & Further Reading

• National Institutes of Health — informatie over micronutriënten en gezondheid

• Harvard T.H. Chan School of Public Health — onderzoek naar stress, voeding en gezondheid

• Cleveland Clinic — informatie over stressrespons en fysiologie

• Pauling L. Orthomolecular Psychiatry. Science. 1968.

• Hoffer A. Niacin Therapy in Psychiatry.

• Onderzoek gepubliceerd in o.a. Frontiers in Psychology en Nature Reviews Neuroscience